Thijs@hobbymatig.nl

Demontage

 

December 2009

Ik ben een paar maanden verder, en ook al een flink stuk verder met de bus. In mijn werkplaats thuis is het in de wintermaanden te koud, en de loods waar mijn bus staat is iets beter bestand tegen de kou dan mijn eigen loods. Hier is tevens een kachel aanwezig, dus het sleutelen kan zelfs aangenaam genoemd worden.

Inmiddels ben ik zover dat de rechterzijde zo goed als kaal is. Dat wil zeggen, kleppen verwijderd, schortplaten weg, sierstrips eraf. Ook de kop is helemaal kaal. Polyesther platen eraf, bumpers, ruiten, roosters. Alles heb ik met veel geduld los gepeuterd. Heel wat schroeven kon ik redelijk los krijgen, anderen met wat overtuigingskracht. Toch bleven er genoeg over om je schroevendraaier op kapot de draaien. Met een slagschroevendraaier ben ik toch nog een heel eind gekomen. Natuurlijk krab ik van te voren alle verf en rotzooi uit de kopjes, en met hamer en slagpin eerst een flinke tik op de kop om wat ruimte op het schroefdraad te genereren. De schroefjes die echt niet los wilden heb ik geprobeert uit te boren. Nu had ik daarvoor heel fatsoenlijke HSS boren voor bedacht, maar deze kwamen nauwlijks verder dan wat lichte schraperij. Ik heb mij toen vervoegd bij een professionele ijzerhandel. De mannen begrepen het probleem, en verkochten mij een Cobalt boor. Deze boor deed al iets meer dood materiaal uit de schroefjes slijpen, maar het was nog niet genoeg om het schroefje helemaal uit te kunnen boren. Eigenlijk ben ik dus op zoek naar een diamant boor, of iets van die strekking. Feit is wel dat Den Oudsten niet bezuinigd heefd op schroeven. Het is dan ook niet zo dat ze niet loskomen omdat de schroef verrot is, maar omdat het staal waar ze ingeschoefd zitten verrot is. Dat wil zeggen, half verrot. Want als het achterliggende staal helemaal verrot is dan pak je de schroefjes er zo uit. Het mooiste is natuurlijk als je ze er nog fatsoenlijk uit kunt draaien, want dat weet je direct dat het staal nog goed is.  Enfin, uiteindelijk heb ik de onwelwillende schroeven ervan te weten overtuigen dat ik hun baas ben, en dat hun leven zich voortaan verder zal afspelen in de ijzerbak. Ik heb namelijk met een reciprozaag achter het polyesther langsgezaagd, waardoor ik fijntjes de schroefjes naar de andere wereld heb geholpen. Het zaagblad wat ik hiervoor gebruikt heb was zeer dun, waardoor ik de polyesther platen niet heb hoeven beschadigen.

Ik zeg, foto's zeggen meer dan enkele honderden tot wel 1000 woorden. Dus bij deze:

     

 

 

 

 

 

Stukje bij beetje ben ik het gevaarte dus helemaal aan het ontleden. Over sommige stukken verbaas ik me echt hoe goed het er soms nog uitziet. Na 24 jaar in wind en regen de koude trotseren. Hier en daar kom ik wel een slchte plek tegen, maar echt geen dingen die mijn lasapparaat niet op kunnen lossen. Ik werk fulltime bij Connexxion, dus alles moet in de vrije uurtjes gebeuren. Van de week verzuchtte een collega van mij dat hij nergend aan toe komt. Hij heeft een vrouw en kinderen, dat kost zoveel geld zei hij. Ik antwoordde die laatst 2 genoemde niet te hebben, maar wel iets waar mijn tijd heengaat. De kosten weet ik redelijk binnen de perken te houden, daar ik alles zelf doe, en alle gereedschappen en materialen vaak gewoon heb liggen.

Nog maar even een paar foto's dan:

 

     

 

 

 

 

 

     

 

 

 

 

     

 

 

 

 

 

 

Maart 2010

Inmiddels zijn we de lange en koude winter weer doorgekomen. De temperaturen trekken weer wat aan, en de kriebels om deze bus weer op de weg te helpen zijn heftiger dan ooit. Tussendoor ben ik ook nog even verhuist, dus dat nam ook wat tijd in beslag. Hoe dan ook, ik ben weer een stapje verder met de restauratie. Waar ik de laatste keer een beetje op vastliep waren de spatbordranden. Deze moesten eraf, omdat ik de stalen bogen wou inspecteren, zonodig iets nieuws erin lassen en conserveren. Nu zaten er 2 rubberen, en 2 polyestheren spatbordranden op. En nog wel kruislings door elkaar ook. Daarbij kwam dat vooral de polyestheren exemplaren in een zekere staat van ontbinding waren. Maar goed, wat je niet hebt, moet je bewaren. Dus ik was wat huiverig om ze eraf te halen. Nu had ik al eens geinformeerd bij Connexxion techniek of ze nog mb200 spullen hadden liggen. De magazijnmeester van het centraal magazijn in Culemborg keek op de kalender, en verzekerde mij van het feit dat de jaren 80 van de vorige eeuw reeds 3 deccenia achter ons liggen. Dus daar zou ik niet vinden wat ik zocht. Nu zat ik laatst op een zondag wat te ouwehoeren met een paar monteurs, en we kregen het ook over de 9916. Een van de monteurs zei een week daarvoor in datzelfde Culemborg geweest te zijn voor een cursus. En hij had daar 2 grote dozen gezien met het opschrift: MB200. Mijn aandacht was getrokken. Daar het een vrij jonge monteur was, en het mb200 tijdperk niet had meegemaakt, kon hij toch niet met zekerheid zeggen dat de inhoud correspondeerde met het opschrift. Enfin, ik ben naar de chef werkplaats gegaan met het hele verhaal, en hij wou wel even een telefoontje wagen aan deze roddel. Binnen acceptabele tijd had hij de juiste man in de lurven gegrepen. Deze wist te bevestigen dat er nog een voorraad aanwezig was die eigenlijk al wegverkocht/gegooid had geweest. Enfin, het spul komt met mijn naam erop naar Zwolle, en kan ik het eind deze week ophalen. Dat gaf mij groen licht om de oude spatbordranden er zonder pardon met een staalbeitel af te bewegen. Met een paar ferme tikken heb ik de dienstdoende schroeven ervan overtuigd hun heil in het hiernamaals te gaan zoeken.

Nu de spatbordranden eraf waren, kon ik ook de de beide zeijkanten kaal maken. Alle stripjes en popnagels had ik al verwijderd, dus dar was een koud kunstje. Wat mij opviel is dat het ijzerwerk eigenlijk best nog goed is. Het is op veel plekken zelfs ee twijfelgeval of ik daar wel wat aan moet doen. Eerdaags zal ik eens met een pneumatische naaldbikker te werk gaan, om eens goed te kunnen zien wat nou wel, en niet goed is. Ik heb inmiddels ook een spuiterij gevonden die voor redelijk geld het ding weer in de 4 originele kleuren wil spuiten. Wit, zwart, blauw en natuurlijk geel. Ook zijn ze daar goed met glas, dus hun mogen de ramen ook weer monteren. Het laswerk doe ik samen met een collega, die dit werk 25 jaar heefd gedaan bij de VAD en zijn opvolgers. Iemand met kennis er ervaring dus.

Ik mik op september 2010 om de bus weer rijvaardig te hebben. Die maand wordt hij 25 jaar oud. Daarna ga ik mij richten op de kampeerwageninrichting. Voor het zover is, is er nog een hoop werk te verrichten. Eerst dus maar even wat foto's :

 

   

 

 

   

 

   

 

     

 

   

 

 

Maart 2010

 

Afgelopen week heb ik alle vrije uurtjes besteed aan het verwijderen van de vloer. Dit is een redelijk zware klus. Eerst moet het Novilon zeil van de vloer gehaald worden. Ik heb met een stanley mes telkens repen gesneden, en dan een beginnetje maken met een beitel onder het zeil. De repen scheur je er dan 1 voor 1 uit. Dan zijn de vloerdelen goed zichtbaar, en zitten met schroeven in het onderliggend ijzerwerk gedraaid. De schroeven die loswillen lieten zich op 3 handen tellen. De rest heb ik uitgeboord. Vanmorgen had ik hulp van een kameraad, en samen hebben we de laatste  vierkante meters plaat eruit getrokken.

Vervolgens heb ik de bus met een stoomcleaner ontdaan van 25 jaar straatvuil, zand en zout. Er kwam een volle kruiwagen onderweg. De plaats waar ik dat gedaan heb lag 2 km van de werkplaats, dus even illegaal een stukje rijden. Wat klonk de motor weer goed zeg. Eindelijk mocht de bak weer opschakelen naar de 2de en 3de versnelling. Binnenkort komt er een bevriende lasser een boodschappen lijstje maken, en een plan de campagne smeden.

Door het schoonmaken zijn er toch wel wat slechte stukken naar voren gekomen. Maar dat hoort erbij. En ik kom er liever nu achter, dan als je denkt klaar te zijn.

Foto's dan maar..

 

   

   

   

 

April 2010

Inmiddels is mijn huislasser op bezoek geweest. Deze man heeft 25 jaar laswerk gedaan, onder andere aan menig MB200, voor de VAD en diens rechtsopvolgers. Het viel hem redelijk mee. Uiteraard blijft het een beste klus, maar hij beweerde voor hetere vuren te hebben gestaan. We hebben de bus eens opgetild met hefpoten, en de onderkant ook eens goed bekeken. Het ws goed te zien dat er in de loop der jaren best wel wat gebeurt is aan dit voertuig. Hier en daar wat ingebraden stukjes in het chassis, en overall gezien kwamen toch heel fatsoenlijke tectyl beurten aan het licht.

We zijn met een rolmaat en een notitie blokje eens rond de bus gelopen, en zo ontstond een boodschappenlijstje die ik een dag later bij mijn ijzerboer achtergelaten heb. Voordat er met het laswerk begonnen kan worden, moeten de polyesther wielbakken er nog uit, en het hele bordes waar jarenlang de stoeltjes opgestaan hebben.

Ongeveer half Mei zal het laswerk beginnen.

Foto's van de inspectie:

    

                                   

 

Deel 3 > Laswerk

 

 

 

 

 

 

 

......Na